بعد و حرکت عالی یک انیمیشن حرفه ای
یک هیولای دوست داشتنی
كارگردان: ديويد سيلورمن، پيتر داكتر
فيلمنامه: اندرو استنتن، دانيل گرسن
تدوين: جيم استيوارت
موسيقي: رندي نيومن
طراح صحنه: هارلي جساپ، باب پالي
تهيه كننده: جان لستر، اندرو استنتن
صداها: جان گودمن (سالي)، بيلي كريستال (مايك)، مري گيبز (بو)، استيو بوشمي (رندال)، جيمز كوبرن (واتر نوز)، جنيفر تيلي (سليا)
92 دقيقه
محصول 2001 آمريكا
خلاصه داستان:
در دنياي موجودات هولناك «شركت هيولاها» بزرگ ترين كارخانه اي است كه محصولاتش بيش از همه باعث ترس بچه ها مي شود. در واقع، ادامه كار اين كارخانه بسته به مقدار جيغ هايي است كه از بچه ها مي گيرند. مشكل اين جاست كه ديگر بچه ها مثل سابق از هيولاها نمي ترسند. در اين ميان، جيمز پ. ساليوان بيش از همه ترسناك به نظر مي آيد. او غولي است عظيم الجثه با بدني پوشيده از خز آبي رنگ كه روي آن لك هاي بزرگ ارغواني ديده مي شود. ساليوان 2 شاخ كوچك هم دارد. دوستان ساليوان، او را «سالي» صدا مي زنند. دستيار او، مايك وازوفسكي كه از قضا بهترين دوست و هم اتاقي اوست، هيولايي است كه يك چشم سبز رنگ، يك دنده و بداخلاق. ترساندن بچه ها كار آساني نيست، گو اين كه هيولاها بر اين باورند كه بچه ها بدني سمي دارند و تماس مستقيم با آن ها مي تواند فاجعه اي بزرگ به بار بياورد. «سالي» و «مايك» با دختربچه اي از دنياي انسان ها آشنا مي شوند كه مخفيانه پا به دنياي هيولاها گذاشته است. آن ها كه در دردسر بزرگي افتاده اند بايد پيش از اين كه ديگران متوجه حضور دختر بشوند، او را به دنياي انسان ها برگردانند.
درشركت هيولاها در پي «داستان اسباب بازي» و «زندگي يك حشره»، توليد ديگري از كمپاني «پيكسار» است و بار ديگر توان چشمگير اين كمپاني را در عرضه انيميشن هاي كامپيوتري به نمايش مي گذارد. انيميشن هاي آن ها به طور غريبي از «بعد» و «حركت» بهره مند هستند. هيولاهاي اين فيلم شبيه به «اسباب بازي» ها و «حشره» ها، به لحاظ شكل، اندازه و رنگ قابل باورند كه بي شك يكي از عوامل جذابيت آن ها از چنين مساله اي ناشي مي شود ... اين كه انيميشن ها (كارتون ها) گاهى جذاب تر از فيلم هاى زنده و معمولى هستند، شك نكنيد. «شركت هيولاها» نمونه مهم و خوبى است كه اين ادعا را ثابت مى كند. در نود و دو دقيقه اى كه فيلم را تماشا مى كنيد، محال است خسته شويد يا دل تان بخواهد از جا برخيزيد. (كوتاه شده از مقاله راجر ابرت)
بچه هاى زيادى در دنيا اين فيلم را ديده اند و همه، به يك اندازه، از ديدنش لذت برده اند. يكى از چيزهايى كه منتقدان سينمايى درباره شركت هيولاها گفتند اين بود كه فيلم حتى يك ترانه هم ندارد و اين ثابت مى كند كه ترانه، به خلاف باور عمومى، جزء جدايى ناپذير فيلم هاى انيميشن نيست. و تازه به همه اينها صداهاى خوب گوينده ها را هم اضافه كنيد كه همه انرژى شان را صرف فيلم كرده اند، انگار كه دارند نقشى زنده را بازى مى كنند.
